In 2024 lag er op veel plekken in de Alpen uitzonderlijk veel sneeuw. Te veel voor wat we oorspronkelijk gepland hadden. Dus werd het plan aangepast en zakten we af naar de Maritieme Alpen, een minder bekende regio op de grens van Frankrijk en Italië.
Daar ligt Monte Frisson (2663 m). Geen iconische top, geen klassieker die in elke gids staat. En net daarom interessant. De berg ligt wat verscholen tussen hogere buren, zonder kabels, zonder hut vlak onder de top en zonder doorgaand verkeer. Wie hier komt, kiest bewust voor rust en terrein boven naam en faam.
Achteraf bekeken: een voltreffer.
Onze Route
Dag 1 – In het terrein komen
11,4 km · +800 m · −870 m · ±6u22
Na onze overnachting in Castérino, een klein bergdorpje in de Maritieme Alpen vlak bij de Frans-Italiaanse grens, vertrekken we rond 8 uur ’s morgens richting het startpunt. Deze regio voelt meteen anders aan: alpien genoeg om ruig te zijn, maar met een duidelijk zuiders karakter.
Na een tiental minuten stopt het asfalt en rijden we verder over een modderig pad richting 1800 meter hoogte. Het terrein is ruw en weinig bereden, typisch voor dit deel van de Maritieme Alpen. Na ongeveer 50 minuten komen we aan bij onze startplaats.
En dan beseffen we het: de sleutels van het hotel zitten nog in onze broekzak 🙂
Wonder boven wonder komt er net op dat moment een jeep langs. In ons beste Frans-Italiaans leggen we de situatie uit. Gelukkig blijkt hij bekend bij het hotel en kan hij de sleutels terugbrengen. Crisis vermeden — en meteen een reminder dat dit gebied nog écht lokaal aanvoelt.
We starten onze tocht van iets meer dan 11 km met een stevige klim. Onderweg passeren we een oude ruïne, half ingestort, stil en verlaten. Vandaag lijkt het decor voor gemzen, maar ooit was dit geen wildernis. In deze streek leefden herders en grenswerkers maandenlang op hoogte. De Maritieme Alpen waren eeuwenlang een overgangszone tussen culturen, talen en economieën. Deze gebouwen stonden hier niet toevallig: dicht bij water, beschut tegen de wind, functioneel en sober.
Vandaag zijn ze overbodig geworden.
De dieren hebben het terrein teruggenomen.
Na ongeveer 8 km beginnen we aan de afdaling richting de vallei en zien we de bui al hangen — letterlijk én figuurlijk. Een zwaar onweer komt onze richting uit. We doen wat we geleerd hebben: poncho aan, op de rugzak gaan zitten en voldoende afstand houden van elkaar.
Na een uurtje is het ergste voorbij. We trekken verder naar onze kampplaats aan de rivier. Een frisse duik en een stevige maaltijd brengen ons weer op niveau. De rest van de avond blijft het regenen, dus kruipen we op tijd onze tent in.
Dag 2 – Hoogte, ruimte en ijsmeren
7,76 km · +930 m · −650 m · ±5u24
We staan op rond 7 uur en beginnen na een stevig ontbijt rond 8:30 uur aan de beklimming richting Monte Frisson (2663 m).
Monte Frisson is geen berg die je “even meepikt”. De paden zijn duidelijk, maar niet gepolijst. De hoogte is alpien, zonder technisch te worden. Je moet hier lezen wat het terrein toelaat, je tempo aanpassen en keuzes maken. Geen heroïek, wel inhoud.
Het weer is ideaal: zon, blauwe lucht en een aangename temperatuur. Een wereld van verschil met de dag ervoor. Dat contrast is typisch voor de Maritieme Alpen, waar het weer snel kan omslaan door de nabijheid van de Middellandse Zee.
We bewegen ons grote delen van de dag op hoogte, over brede kammen met zicht in alle richtingen. Onderweg passeren we meerdere ijsmeren. Schoenen uit, erin. Koud, maar exact juist.
Tijdens de beklimming proberen we nog dronebeelden te maken, maar de drone valt zonder power uit. Resultaat: extra hoogtemeters om hem terug te gaan zoeken.
Rond 13 uur bereiken we de top. Het is geen via ferrata, maar op enkele passages zijn vaste touwen voorzien om veilig verder te kunnen. Boven worden we beloond met een fenomenaal uitzicht over de Maritieme Alpen. Op heldere momenten zie je zelfs hoe het landschap richting de Middellandse Zee afbuigt.
We dalen terug af en bereiken rond 17 uur onze tweede slaapplaats, aan een klein meertje. Ideaal voor een duik en een welverdiend biertje.
Dag 3 – Rustig afronden
7,0 km · +590 m · −800 m · ±4u01
De derde dag doen we het rustiger aan. Nog een korte beklimming en daarna dalen we verder af richting de vallei. Het landschap verandert snel: weg van sneeuw en rots, terug naar groen gras, bloemen en zachtere paden.
Het tempo ligt lager, de gesprekken komen vanzelf. Geen gevoel van afbouwen, wel van afronden.
Rond 14 uur komen we aan bij de wagen. We rijden terug naar het dorp om snel iets te eten en zetten daarna koers richting Nice. Op korte tijd ruilen we alpiene rust in voor zomerse temperaturen. Tijd voor een duik in zee.
’s Avonds eindigen we op een rooftopbar met zicht over de stad. Cocktail in de hand, bergverhalen op tafel. De Maritieme Alpen blijven verrassen: weinig volk, makkelijk bereikbaar en een sterke combinatie van hooggebergte en zuiderse sfeer.
Conclusie
We weken uit door sneeuw.
En kwamen beter uit dan gepland.
Drie dagen hiken rond Monte Frisson brachten:
rust
ruimte
sterk terrein
en precies het soort avontuur waar Plugout voor staat
Niet alles moet beroemd zijn om goed te zijn.
Sommige plekken werken gewoon.
#Connect outside.