In 2025 lukt het niet om rond de zomer een datum te vinden die voor iedereen past. Dus schuiven we onze plannen op: dit jaar wordt het half november.
Drie ideeën passeren de revue: Marokko, Zwitserland en de Pyreneeën. Na een spannende stemming wint die laatste. Dat ik er het jaar voordien rond dezelfde periode al was geweest, met uitzonderlijk mooi weer, heeft daar ongetwijfeld toe bijgedragen.
Tegen de tijd dat we vertrekken, is het effectief half november. Dat betekent: rekening houden met alle mogelijke weersomstandigheden. En precies daarom kiezen we deze keer voor een andere aanpak.
Geen klassieke meerdaagse trekking, maar dagelijkse wandeltochten vanuit één vaste uitvalsbasis. Ons basecamp wordt de prachtige, onbemande Refugio de Coronas, ten noorden van Benasque, aan de voet van de Aneto, in de Vallibierna-vallei, midden in het natuurpark Posets-Maladeta.
Dag 1 – Aankomen in het ritme
We komen bij valavond aan in Benasque, dat vertrouwde bergdorpje aan de rand van het natuurpark Posets-Maladeta. We eten er goed, slapen zalig en staan vandaag op met goesting.
Onze bestemming is de onbemande Refugio de Coronas, op net geen 2.000 meter hoogte. Na een korte stop in de supermarkt rijden we richting de vallei. Op de kaart bleef het wat onduidelijk hoe ver we met de auto zouden geraken, maar ter plaatse is het simpel: de slagboom staat open en de weg ligt er goed bij. We rijden tot vlak bij de hut.
We zetten ons gerief en het eten af — de tenten hebben we voor de zekerheid ook mee — en parkeren de auto daarna iets lager. Alles zit in een goed ingepakte trekking rugzak, klaar voor een paar dagen hiken vanuit basecamp. Het laatste stuk wandelen we rustig terug omhoog. Geen zware tocht, wel een eerste kennismaking met de vallei.
Aan de hut worden we begroet door twee vriendelijke Spanjaarden met hun hondjes. Ze blijven ook overnachten, maar de refuge is groot genoeg voor iedereen.
Het is nog vroeg, dus nemen we de tijd. We installeren ons buiten, maken kip aan het spit en drinken er een lokaal biertje bij. Daarna kruipen we op tijd in onze slaapzak. Morgen belooft het mooi weer te worden — en dan willen we een eerste 3000’er proberen.
Dag 2 – Hoogte en ijs
Vroeg gaan slapen is bij ons soms relatief, maar nog voor het echt licht wordt, zijn we toch al rustig in beweging. Vandaag is dé dag waarop we hopen dat het weer meewerkt. En dat doet het.
Met kleine oogjes trekken we eropuit voor een stevige trekkingdag in de Pyreneeën. De hikingtocht voert ons door een prachtige vallei, waar we al snel de eerste sneeuw tegenkomen. We klimmen verder tot op een kam. Het uitzicht is indrukwekkend, al moeten we de wind er met plezier bijnemen. Jassen dichtgeritst tot boven, en weer verder.
Na de kam komen we aan een splitsing. Van thuis uit hadden we al op de kaart bekeken dat hier, als de omstandigheden het zouden toelaten, een 3000’er in de Pyreneeën mogelijk was. Vandaag klopt alles: het weer, de sneeuw, de benen. Dus zetten we door.
Het laatste stuk is steil, met harde sneeuw. Maar we zijn goed voorzien: degelijke stokken en goede stijgijzers van Edelrid — of crampons, voor wie dat woord liever gebruikt. Dat maakt het doel haalbaar. Stap voor stap gaan we verder.
Boven wacht meer dan alleen voldoening. Het uitzicht blijft hangen: een panorama van pieken en valleien, met de Aneto die trots boven alles uitsteekt.
De afdaling via de noordflank voelt als een andere wereld. Kouder, stiller, witter — alsof we de koelkast van de vallei binnenstappen. Gelukkig kunnen we gebruikmaken van de sporen van onze maten, die ervoor kozen niet mee naar de top te gaan en al rustig af te dalen.
Terug in de Refugio de Coronas brandt het vuur al. De Spanjaarden zijn vertrokken, dus hebben we de hut even helemaal voor onszelf.
Vlees op het vuur, patatten erbij, lange gesprekken rond de haard. Zo mag een bergdag eindigen.
Dag 3 – Regen en realiteit
De volgende ochtend tonen de bergen hun andere gezicht. Regen. Geen stortbui, maar wel aanhoudend. We trekken onze regenkledij aan en vertrekken met goede moed richting ons tweede geplande doel, langs een route met prachtige bergmeren.
Maar onderweg haalt de realiteit ons in. Paden veranderen in beekjes, schoenen lopen vol, water en kou kruipen langzaam naar binnen. Halverwege maken we de enige juiste keuze: omkeren. Geen heroïek, wel gezond verstand.
Kletsnat en verkleumd komen we terug aan in de hut. En daar gebeurt opnieuw wat trekking en wandeltochten in de Pyreneeën zo bijzonder maakt.
Vuur in de haard. Natte kleren rondgehangen. Kaarten op tafel. We maken het warm, letterlijk en figuurlijk. Er wordt gelachen, nog wat gegrild, en uiteindelijk kruipen we moe maar tevreden onder de dekens.
Niet elke dag moet een top opleveren. Ook dat hoort bij meerdaagse wandeltochten in de bergen.
Dag 4 – Van stilte naar stad
Geen grote plannen meer. We wandelen rustig terug naar de auto, maar niet zonder eerst de refuge netjes achter te laten. We kuisen op en laten nog wat gezaagd en gekliefd hout achter. Dat voelt juist, na hier zo mooi te mogen verblijven.
We nemen afscheid van de vallei en rijden opnieuw naar Benasque voor een heerlijke pint en een lekkere hap. Daarna gaat het richting Barcelona. Parkeren onder de jeugdherberg — ondanks onze leeftijd worden we er vriendelijk onthaald — nog iets eten, nog even de stad in.
Van bergen naar stad in één dag: een overgang die groter niet kan zijn. Maar net daardoor voelt het als een mooie afsluiter.
Conclusie
Deze tocht was geen herhaling, maar een nieuwe versie van hetzelfde verhaal.
Dezelfde regio.
Andere omstandigheden.
Minder zon.
Meer sneeuw.
Minder zekerheid.
Meer karakter.
En vooral: opnieuw een rugzak vol herinneringen.
Figuratief vol avonturen.
Letterlijk vol vuile was.
Dit soort trekking draait niet om toppen, maar om dagen die blijven hangen.