Soms begint iets groots met iets heel klein. In ons geval: met één simpel berichtje.
"Hallo, ik ga hier volgende week dinsdag naar kijken, is dat iets dat je interesseert? Zoja, kan je altijd mee he. Laat maar weten!"
In de link erbij stond een artikel over Rupture, de eerste BRUZZ-documentaire. De film gaat over het levenswerk van een jeugdwerker in Peterbos, een sociale woonwijk in Anderlecht. Een wijk die vaak alleen in het nieuws komt door verhalen over drugsbendes, vandalisme of spanningen. Een wijk met een reputatie.
Maar achter die reputatie zit ook een ander verhaal. Een verhaal van jongeren die niet kiezen waar ze geboren worden. Waar kansen minder voor het grijpen liggen. Waar het vertrouwen in zichzelf en in de maatschappij soms zoek is, en waar "snel geld maken" de bovenhand kan nemen. Maar ook een wijk waar, ondanks alles, intensief aan een toekomst wordt gewerkt door heel geëngageerde mensen. De film volgt vijftien jongeren uit Peterbos die als overgangsritueel een week doorbrengen in de wilde Pyreneeën.
Samen met Tim Alexandre ging ik kijken. Na de vertoning spraken we met de jongeren en met de bezieler achter het project. Ons Frans was niet perfect, er was hier en daar een taalbarrière, maar dat maakte weinig uit. Wat vooral bleef hangen, was het gevoel dat dit écht iets deed. Veel meer dan zomaar "op uitstap gaan". Dat dit voor gasten met minder kansen een ervaring kon zijn die hen oprecht sterker maakt.
Tim werkte op dat moment als sociaal werker bij vzw Erat in Leuven — een organisatie die onvoorwaardelijk naast kwetsbare jongeren staat. Een plek waar tweede kansen geen slogan zijn, maar dagelijkse praktijk. Waar mislukken mag, en waar opnieuw proberen even belangrijk is als slagen. Hun motto zegt genoeg: we zoeken de vonk, we wakkeren ze aan, we verspreiden het vuur.
Dus ja… je voelt het al aankomen: wij gingen dat idee ook meenemen. Niet om iets zomaar te kopiëren, maar om op onze manier een gelijkaardige ervaring mogelijk te maken.
Met Plugout werkten we een hike op maat uit. Tot in de puntjes voorbereid.
"Expeditie ERAT" was geboren. Alles werd voorzien: routes, materiaal, lichtgewicht tenten, donzen slaapzakken, Mountain Food, workshops… en zelfs een prachtige basecamp, een klein huisje in het hart van de Pyreneeën. De offerte ging naar buiten met de grootst mogelijke korting — ook wij wilden ons steentje bijdragen. Ze werd goedgekeurd.
Klaar voor je eigen avontuur?
Of je nu met vrienden, familie, je vereniging of je organisatie op pad wil: wij werken een meerdaagse tocht volledig op maat uit. Route, materiaal, overnachtingen en begeleiding: jij hoeft enkel te vertrekken.
Vertel ons wat je zoekt, en wij stellen een hike voor die past bij jouw groep, niveau en verwachtingen.
Een spaghettislag en een workshop later was het zover. Samen met zes prachtige jongeren trokken we naar de Pyreneeën. Weg uit hun vertrouwde omgeving. Weg uit de stad. Weg van het etiket dat de maatschappij hen soms opkleeft. De bergen in.
Dag 1 — 1100 kilometer vertrouwen
1100 km verplaatsing
Om zes uur 's morgens zit ik gepakt en gezakt klaar. Tim pikt me op en we rijden richting Leuven om de gasten op te halen bij Erat. We zijn iets te vroeg, maar één voor één druppelen ze binnen. Kleine oogjes. Weinig woorden. Volledig in ochtendmodus.
Bestemming van vandaag: Luchon, in het zuiden van Frankrijk. Een goeie 1100 kilometer rijden naar onze uitvalsbasis, Bergerie Marie — een charmante plek met zicht op de bergen die ons de komende week zullen uitdagen.
In het busje wordt al snel duidelijk: dit wordt geen alledaagse week. De stilte maakt plaats voor gesprekken. Playlists worden gedeeld. En wanneer ze met z'n allen beginnen mee te zingen, weet ik het zeker: 1100 kilometer is lang, maar zingend wordt het gewoon gezellig.
Tegen het einde van de dag komen we aan. Het huisje valt meteen in de smaak. We checken nog snel het weerbericht: stralende zon, de hele week. Te mooi om waar te zijn. Maar waar.
Onze basecamp onder een spiegelheldere sterrenhemel — het weerbericht loog niet.
Dag 2 — Eerste stappen in een groots decor
7 km · 360 hoogtemeters
Zondag begint praktisch: boodschappen voor een hele week, menu maken, lijstje opstellen. De winkel in, met acht man. Volledig onnodig natuurlijk, maar toch kiest iedereen ervoor om mee te gaan. Gezellig winkelen met acht dus. Resultaat, zoals verwacht: veel te veel in de kar. Maar goed, we gaan veel stappen — iets ruimere porties zullen wel van pas komen.
In de namiddag is het tijd voor waarvoor we écht gekomen zijn: de bergen in. Deze week zoeken we disconnectie. Rust. Stilte. Zo weinig mogelijk andere wandelaars op onze routes. Maar vandaag maken we een kleine uitzondering en kiezen we gewoon voor pure schoonheid: een wandeling naar Lac d'Oô. Zeven kilometer, met een kleine 360 hoogtemeters. Nog geen zware test, wel een eerste kennismaking met wat de Pyreneeën te bieden hebben.
En de bergen stellen niet teleur. Wanneer we aankomen aan het meer en de waterval, valt het gesprek even stil. Er wordt gekeken, gefloten, gelachen. Die verwondering is volledig terecht.
's Avonds steken we de barbecue aan. Zonder veel woorden neemt iedereen spontaan een taak op zich. Tafels dekken, eten klaarmaken, afwas doen. Na het eten volgen nog een paar klassiekers: Uno, Mens-erger-je-niet. Maar niet te laat. Want morgen begint het echte werk.
Dag 3 — De eerste echte klim
12 km · 950 hoogtemeters · hoogste punt 2269 m
De eerste echte fysieke uitdaging. Op het programma: Era Entacada. Geen iconische naam, geen route die je overal op Instagram tegenkomt — en net daarom perfect. We zijn hier niet op zoek naar drukte, maar naar rust en ruimte.
We vertrekken aan Hospice de France. De eerste meters voelen licht, maar al snel begint het pad serieus te stijgen. Stap voor stap, bocht na bocht. Onderweg wordt het uitzicht groter. Bossen maken plaats voor bergflanken. En alsof de bergen zelf nog een extraatje wilden geven, kruisen we een kudde paarden. Echt knappe dieren.
Een kudde paarden op de hoogvlakte, met het Maladeta-massief en de Aneto in de verte.
Boven volgt de beloning: een panoramisch zicht over het Maladeta-massief, met in de verte de Aneto, de hoogste berg van de Pyreneeën. De grootsheid wordt gekenmerkt door stiltes. Het lijkt alsof we allemaal beseffen aan welk avontuur we begonnen zijn.
Tegen de tijd dat we beneden zijn, weet iedereen wat een stevige wandeldag betekent. De benen voelen zwaar, en sommigen zijn verrast door de intensiteit. Enkele gasten hebben stevig op hun adem moeten trappen, en de eerste kleine blessures tonen zich. In het busje merken we dat een aantal wat ongerust is over de volgende dagen.
We hebben een paar gasten moed moeten inspreken. Het was tenslotte geen plezierreisje — afzien was een belangrijk onderdeel van de reis. Eenmaal terug in de bergerie is iedereen weer positief en klaar voor de rest. 's Avonds hangt er een uitgelaten sfeer. Het eten smaakt beter dan ooit.
Dag 4 — Dieper het massief in
5,5 km · 260 hoogtemeters stijgen
Vandaag begint de echte expeditie: een meerdaagse tocht met als grote doelen Pico Bonneco (2666 m), exact op de grens tussen Frankrijk en Spanje, en Lac Vert, een prachtig bergmeer in het hart van de Pyreneeën.
Oorspronkelijk hadden we een tweedaagse voorzien. Maar na het weerbericht én het aanvoelen van de groep hakten we gisteravond een andere knoop door: we maken er een driedaagse van. De groep is er klaar voor, dat voel je aan alles. En eerlijk? Zo kunnen we nog dieper het massief in. Verder weg van de bewoonde wereld, nog dichter bij de natuur.
Bij vertrek is het licht bewolkt. Terwijl we door het bos stappen, hangt er iets mysterieus in de lucht — de mist is aanwezig, het zicht beperkt. Alsof de bergen nog niet alles willen prijsgeven. Maar dan, ergens in de vroege namiddag, verandert alles. Wanneer we aankomen in een indrukwekkende gletsjerkom trekken de wolken plots open. Alsof iemand een gordijn wegschuift. En daar ligt het ineens allemaal: watervallen, steile bergwanden, een open rotsachtig landschap, de zon die er net op valt. Zo'n moment waarop iedereen vanzelf even stilvalt.
En nog iets valt op: geen ontvangst. Geen meldingen. Geen afleiding. Wat in het dagelijkse leven soms lastig voelt, werkt hier net bevrijdend. De telefoons verdwijnen dieper in de rugzak. Gesprekken komen terug. Blikken gaan omhoog in plaats van naar een scherm.
Verschillende gasten durven zich te verfrissen onder een ijskoud watervalletje — heerlijk om te zien hoe ze elkaar oppeppen. Tegen de late namiddag kiezen we een plek voor de nacht en nemen we de tijd voor een groepsgesprek en een moment van reflectie. Tim had de jongeren de opdracht gegeven na te denken over hun verleden, heden en toekomst. Even stilstaan bij waar ze vandaan komen, waar ze nu staan en waar ze naartoe willen.
Wanneer de avond valt, zetten we de tentjes op. En dan beseffen we iets belangrijks: we zijn Uno vergeten. Een kleine ramp, natuurlijk. Maar er wordt nog lang nagepraat over het reflectiemoment — advies, complimenten, filosoferen en lachen. Daarna kruipt iedereen diep weg in zijn dons.
Dag 5 — Niet altijd de top, wel altijd de ervaring
8,5 km · 890 m stijgen · 470 m dalen
Dag twee van de driedaagse. Ik sta op voor dag en dauw en maak de bende stilaan wakker. Tentjes afbreken, slaapzakken oprollen, rugzakken vullen. Voor we vertrekken, nemen we de tijd voor een basisregel van bivakkeren: leave no trace. Wanneer alles opgeruimd is en we nog één keer omkijken, zie je nergens dat hier mensen hebben geslapen. Precies zoals het hoort.
Kampplaats aan een stil bergmeer, in het gouden ochtendlicht.
En dan worden we meteen geconfronteerd met iets wat bij dit soort tochten hoort: niet iedereen heeft evenveel ervaring in de bergen. Sommige enthousiastelingen schieten er volledig in. Te snel, te hard, te weinig gegeten. Dus schakelen we terug. Langere rustpauzes, wat gewicht herverdelen, en opnieuw op zoek naar een tempo dat werkt voor iedereen. Want dat is misschien exact waar zo'n tocht over gaat: niet koste wat het kost doorduwen, maar leren aanvoelen wat een groep nodig heeft.
We zetten door richting de klim naar Pico Bonneco, maar rond 2300 meter doen we een eerlijke herevaluatie. We stoppen. Kijken rond. Ademhalen. En beslissen het plan licht aan te passen. Met enkele jongens klimmen we nog wat verder voor een waanzinnig uitzicht; de anderen komen op adem. Daarna bespreken we plan B — een plan waarbij we de heroïsche topdrang en onze ego's laten vallen en kiezen voor wat werkt voor de groep. In de verte ligt Lac Vert al: stil, helder en uitnodigend. Dus trekken we die richting uit.
En eerlijk? Dat voelt helemaal niet als een "minder" plan. Integendeel. Bij het avondeten wordt geduchtig nagepraat: hoe zalig het is om grenzen te verleggen, jezelf tegen te komen en er sterker uit te komen. Tim wijst de jongeren erop dat ze zichzelf niet mogen onderschatten — dat ze veel meer kunnen dan zij, of hun omgeving, hen wijsmaken.
Dag 6 — Terugkeren als overwinnaars
11,4 km · 330 m stijgen · 940 m dalen
Dag drie van drie. Een paar gasten beslissen dat het een goed idee is om te starten met een ochtendduik in het bergmeer. En ja — water in de bergen is eerder ijskoud dan "verfrissend". Maar goed, een beetje gek doen hoort erbij.
Vandaag keren we terug richting de bewoonde wereld, langs dezelfde weg als waarlangs we kwamen. Concreet betekent dat de inspanningen van twee dagen in één dag verwerken. Maar de benen zitten goed, het humeur ook, en het weer blijft aan onze kant. Voor we vertrekken herinner ik de gasten aan gisteren en het belang van het juiste tempo. Dat mist zijn effect niet: waar sommigen zich gisteren nog opbliezen, kiest nu iedereen automatisch zijn eigen tempo. De gasten schatten zichzelf beter in en moedigen elkaar aan. Iedereen komt opvallend fris boven, en de laatsten krijgen een welverdiend applaus.
Wanneer we uiteindelijk terug aan Hospice de France aankomen, voelt dat als een overwinning. Er wordt geknuffeld, high fives uitgedeeld, en niemand kan zijn glimlach onderdrukken — vooral omdat we er als groep in geslaagd zijn deze driedaagse tot een goed einde te brengen. Sterker nog: we voelen dat we allemaal gegroeid zijn.
Terug in de bergerie doet iedereen eerst iets waar al drie dagen naar werd uitgekeken: een lange, warme douche. Daarna volgt een scène die de week perfect samenvat: muziek voluit, danspasjes, en met z'n allen al dansend koken.
Terug in de bergerie: al dansend koken, iedereen trots op wat de groep heeft neergezet.
Dag 7 — Nog één keer het paradijs in
Onze laatste dag in Luchon. Na de voorbije dagen hebben Tim en ik de groep één duidelijke belofte gedaan: vandaag mogen ze uitslapen. Geen wekker, geen rugzakken om zeven uur, geen strak plan. Gewoon rustig wakker worden en voelen waar iedereen nog zin in heeft.
En al snel valt de keuze op iets dat perfect voelt: nog één keer naar Lac d'Oô. Wat een goed idee blijkt dat. Eerder in de week was het zondag — mooi weer, dus veel volk. Maar vandaag is het bijna verlaten. Alsof het meer en de vallei nog één keer speciaal voor ons zijn vrijgemaakt. Een klein paradijs, misschien nog meer dan de eerste keer. Een afsluiter van formaat.
Dag 8 — Naar huis, met meer dan alleen bagage
1100 km terugrit
De wekker gaat vroeg. Vijf uur. Het huisje wordt leeggehaald, en ook onze intussen onmisbare mascotte gaat mee: een redelijk volledige schedel met hoorns die we op de eerste dag vonden. Nog één laatste blik op de bergen. En dan richting huis.
Voor mij was dit niet zomaar een avontuur. Het was een van de meest verrijkende ervaringen van mijn leven. Wanneer je een week met jongeren in de bergen doorbrengt, neem je veel zichtbare dingen mee terug: vermoeide benen, foto's, vuile wandelschoenen, binnenpretjes die niemand anders begrijpt. Maar wat het meest blijft hangen, is minder zichtbaar. Hoe snel een groep kan groeien wanneer je hen even uit hun dagelijkse context haalt. Hoeveel ruimte er ontstaat wanneer schermen, drukte, verwachtingen en vaste rollen wegvallen. Hoe jongeren die thuis of op school soms vooral "moeilijk", "druk" of "zoekend" genoemd worden, in de bergen plots gewoon zichzelf mogen zijn.
Tim vatte het op de tweede avond van de driedaagse goed samen: jullie schatten jezelf te laag in. Als je denkt dat je doodop bent, ben je dat nog niet. Het is enkel de stem in je hoofd. Kijk door dat stemmetje heen, durf dieper gaan, en je merkt dat je tot zoveel in staat bent.
Niet dat iemand "veranderd" terugkomt alsof één week alles oplost — zo werkt het niet. Maar wel dat iedereen even iets heeft kunnen ervaren wat in het gewone leven niet vanzelfsprekend is: vertrouwen, rust, verbinding, trots. En misschien ook het besef dat je meer aankan dan je dacht.
Wat de jongeren zelf zeggen
Anas: "Ondanks dat het soms zwaar was, heeft de reis me echt deugd gedaan en veel rust gegeven in mijn hoofd. Even weg uit het stadsleven en terug naar moeder natuur."
Karim: "Het was een leuk avontuur en een mooie ervaring. Ik had die op het juiste moment nodig. In de Pyreneeën was het niet altijd gemakkelijk, maar samen waren wij een team. Ik zou alles geven om dat opnieuw mee te maken."
Nana: "Soms vertrek je met vrienden… en kom je terug met broers. Ik vertrok als iemand die nog zocht naar zekerheid, en ergens tussen die toppen en dalen heb ik iets gevonden dat ik niet meer kwijt wil: vertrouwen. In mezelf, en in de mensen naast mij."
Souf: "Een hele bijzondere ervaring en een trip die ik nooit ga vergeten. Door deze reis ben ik echt gegroeid als persoon."
Soms moet je gewoon vertrekken
Voor ons was deze tocht veel meer dan een sportieve uitdaging of een mooie reis. Het was een reminder van wat er mogelijk wordt wanneer je jongeren tijd, vertrouwen en ruimte geeft. Soms moet je daar niet eens een ingewikkeld project voor bedenken. Soms moet je gewoon vertrekken. Samen. De bergen in.
Expeditie ERAT kwam er in samenwerking met vzw Erat, een Leuvense jongerenwerking die kwetsbare jongeren tussen 18 en 28 onvoorwaardelijk kansen geeft.
Met avontuurlijke groet,
Team Plugout