Bikepacking in de Jura

Soms wil je gewoon weg. Geen hotel, geen strak schema, geen netwerk. Alleen je fiets, wat je zelf kan dragen, en een lus die je terugbrengt naar waar je vertrok. De Jura — die lange kalkstenen rug op de grens van Frankrijk en Zwitserland — is daar bijna perfect voor: stil, ruw, groen, en dicht genoeg bij huis om er een lang weekend van te maken.

Met vijf man en drie tenten trokken we de grens over voor een gesloten bikepackinglus vanuit Arsure-Arsurette: drie fietsdagen, twee nachten, en onderweg alles zelf voorzien. Spoiler: die drie tenten hebben we voor niks meegesleurd — maar daarover verderop meer. Dit is hoe het ging, en wat we leerden, voor als je het zelf wil doen.

De cijfers, kort

Een echte lus: wat je klimt, daal je ook weer af. Komoot bestempelt alle drie de dagen als "zwaar", en dag 2 alleen al is bijna de helft van al het klimwerk (we hebben er onderweg trouwens bewust een lus ingekort en zo'n 200 hoogtemeters geschrapt). Reken op scherpe kalksteen onder je banden, koude nachten rond 1.350–1.450 meter, en twee korte stukken waar je je fiets beter draagt dan rijdt.

• ~160 km afstand
• ~+3.760 m / -3.950 m hoogte
• ~16 uur rijtijd
• 16 klimmen, gemiddeld 3 tot 8%

Dag 1 — Van Dijon de bergen in

55,5 km · +1.340 m · -900 m

Na de rit naar Dijon en een korte transfer naar het startpunt begon het meteen te kruipen. De eerste fietsdag brengt je gestaag omhoog, met als hoogtepunt de Col de la Forclaz (1.230 m) en even later het hoogste punt van de dag rond 1.380 m. Zeven klimmen, niks brutaal, maar met bagage voel je elke meter.

Onderweg passeer je genoeg om even af te stappen: bewegwijzerde punten diep in het bos, en op de open plekken de eerste weidse uitzichten. En als de openingsuren meezitten, een plak Vacherin Mont d'Or bij een auberge langs de route — de Jura op zijn lekkerst.

Tegen het einde van de dag reden we het laatste licht tegemoet naar onze eerste stop, hoog bij La Sauvageonne (1.368 m): de onbewaakte Poste des Mines-cabane, de oude "gendarmerie". En die plek was een meevaller — alles was er: een wc, een werkende waterpomp, en een kampvuurkring. We bakten er een steak op het vuur, en sliepen die nacht gewoon binnen. De tenten? Die bleven ingepakt.

Dag 2 — De zwaarste dag

63,2 km · +1.650 m · -1.730 m

De ochtend begint luxe: ontbijt en koffie aan de lange tafel bij de oude gendarmerie, met een dak boven je hoofd.

Ontbijt bij de "Gendarmerie – Poste des Mines" voor we aan de koninginnenrit beginnen.

Dit is de zwaarste dag. Vroeg daal je af richting Le Sentier in de Vallée de Joux — de enige echte supermarkt van de lus. Hier laad je op voor twee dagen: Migros, Coop en een bakker. Wat je hier niet meeneemt, heb je onderweg niet.

Daarna klim je naar het dak van de Zwitserse Jura, richting de Mont Tendre (1.679 m), de hoogste top van de keten. Hier zit de zwaarste inspanning van de trip — al hebben we onderweg een lus ingekort en zo'n 200 hoogtemeters geschrapt. Soms spaar je beter de benen voor wat nog komt dan koste wat het kost elke meter mee te pakken. Een warme lunch bij het Hôtel-Restaurant du Marchairuz komt dan precies op tijd.

Onze setup op de klim richting Mont Tendre. 98 van de ~160 km ligt op pad.

Hierboven is het najaar al voelbaar: lijsterbessen vol rode bessen op de open weiden, en een licht dat langzaam goud kleurt.

Herfst op de hoogte — de lijsterbessen kleuren de open weiden rood.

De tweede nacht trokken we door tot de Cabane des Électriciens, dieper het massief in. Geen dorp, geen bereik, geen afleiding. En ook hier sliepen we binnen — de tenten kregen andermaal de avond vrij.

Aankomst bij de Cabane des Électriciens in het blauwe uur.

Dag 3 — Netto bergaf naar huis

44,0 km · +770 m · -1.320 m

De lichtste dag, en netto bergaf — de beloning voor gisteren. Meer asfalt, meer rollen, minder klimmen. We reden terug richting Frankrijk, de forêt de la Haute-Joux in, langs Lac des Mortes met zijn kleine strandje: de ideale lange pauze. 

Tussenstop aan Lac des Mortes — spiegelglad water.

De randanimatie die je gratis meekrijgt — een lichtblauwe oldtimer langs de kant.

Onderweg passeer je nog talloze houten bordjes en info-panelen die je eraan herinneren waar je rijdt: beschermd bosgebied van de Haut-Jura, waar je op de paden blijft.

"Madone, 1206 m"

Terug in de Franse Haut-Jura: de forêts d'altitude zijn beschermd gebied.

En dan, na de laatste kilometers en het sluiten van de lus in Arsure-Arsurette: inladen en de rit richting Beaune, waar een warme douche en een zwembad wachtten. Moe, voldaan, en al plannen makend voor de volgende.

Wat we meenamen — praktische tips voor de Jura

Wil je deze lus (of iets gelijkaardigs) zelf rijden? De belangrijkste lessen op een rij.

Fiets & banden. Gravel met dikke banden of een hardtail. 98 van de ~160 km ligt op pad, en de Jura is kalksteen — scherpe stenen. Rij tubeless, 45–50 mm, met een stevige zijwand. 

Verzet. Bijna 3.800 hoogtemeters mét bagage vraagt een laag verzet. Onderschat dit niet: een 36T-blad vooraan is echt noodzakelijk op de klim naar Mont Tendre. Een 40T of 42T is met bagage te zwaar — je wil kunnen blijven draaien in plaats van staand te wringen. Mik dus op iets als 36T × 11–50, of een 2× met een kleine ronde.

Bagage. Verdeel op gewicht in bikepackingtassen (zwaar en laag in de framedriehoek, licht en volumineus in de zadeltas), zo'n 8–12 kg per persoon zonder eten en water. Op singletrack en duwstukken wil je niets dat uitsteekt of scheeftrekt. 98 km gravel trilt bouten los — sleutel mee en trek halverwege alles na.

Slapen: cabanes of tent? Wij namen drie tenten mee en sliepen uiteindelijk beide nachten binnen in een cabane — de tenten bleven dus ingepakt. Reken daar niet blind op: die onbewaakte hutten zijn officieel schuil- en kookplekken, geen slaapplaatsen. Wil je zeker zitten, neem dan je tent tóch mee als plan B, of regel vooraf een gedoogde kampeerplek of een bemande hut waar overnachten wél mag. 

In de Franse Haut-Jura is bivak buiten beschermde zones getolereerd (één nacht, op na zonsondergang, weg voor zonsopgang, geen vuur behalve gasbrander, geen sporen); in Zwitserland (kanton Vaud) is wildkamperen niet toegelaten.

Water & eten. Reken hutten niet als vaste waterbron — al hadden wij bij de eerste cabane geluk met een werkende waterpomp. Bijvullen doe je veiligst in de dorpen, met een filter mee. Le Sentier (dag 2) is je grote bevoorrading voor twee dagen. Droogvoeding als basis, brood en beleg voor onderweg.

e-SIM voor Zwitserland. Grote delen van dag 2 en 3 liggen op Zwitsers grondgebied, en dat valt buiten de EU-roaming. Koop vooraf een e-SIM — anders sta je zonder data voor kaart en weerbericht, of betaal je buitenlandtarief.

Nachten & licht. Koude nachten rond 1.350–1.450 m: een warme slaapzak tot het vriespunt, geen zomerzak. In september staat de zon op rond 7u10 en onder rond 19u45.

Zin om zelf te vertrekken?

Je hebt er niet veel voor nodig: een fiets die het aankan, de juiste bagage, en het lef om een datum te prikken. De rest is een kwestie van goed inpakken en vertrekken.

Met avontuurlijke groet,

Team Plugout